İsimsiz
Sensiz

Sensizde seyredebiliyorum denizi..

Hem dalgaların dili seninkinden açık..

Ne kadar hatırlatsan kendini boş..Sensizde seni sevebiliyorum..

Hep boş konuşurduk hatırlarmısın,bula bula karşılaştığımız zamanlarda..

Sen sevgimden şımaran çocuk ,bense budala..

……..

Ne hasta bekler sabahı ,ne taze ölüyü mezar

Nede şeytan bir günahı ,seni beklediğim kadar..

Geçti istemem gelmeni ,yokluğunda buldum seni..

Bırak vehmimde gölgeni ,gelme artık neye yarar ?

oyle icimden gecti..

Kalbi için gururunun üzerinde tepinebilen insanlardan olamadım hicbir zaman, kangren olan kolum olsa bırakıyorum orda ,acısını tarif edemem tabi evlat acısı gibi 

hayat işte bazen soyletiyor..

bazen düşünüyorumda aptallıklarımız ne kadar derin oluyormus değilmi..insan neden bıkmadan usanmadan bişeylere aklını takar yada düşecegini bile bile neden ısrar eder o bisiklete binmeye..illa düsüceksin dizlerin kanayacak illaki ,binmesen vazgeçsen o da hiç olmaz..her insan o evreyi tadacak demekki kaçarı yok..yaşayacaksın bunu..önemli olan nokta daha az acıyla kendini kurtarabilmen dizlerini mümkün oldugu kadar az kanatabilmekte mesele.. şükürler olsun şu halimize tabiki ne oldum dememeli ne olacam demeli degilmi ,neler çıkacak karşımıza bilemiyoruz..hayat süprizlerle dolu..

çıkmaz sokaklar

ne karanlık odalardan ne masallardaki cadılardan korktum..:)))

bu haftaki şarkım bu acayip taktım :)



Güç mü safsatamı

Kadın gücünü sessizlikten alırmıs..Asıl güc derinden gelirmiş…Hangimiz neyin karsısında sessiz kalabildikki sanki..Biz sussak bile içimizdeki şeyler konustu durdu hep..Yazdık devamlı sayfalarca icimizden yazdık..Üzüntümden bile utandıgım zamanlar oldu..Gercekten utanma duygusunu anlayabiliyorum..Öyle iyi tanıyorumkii büyüklügü yanaklarımı kan kırmızı yapmaya yetiyor..Su geldigim noktada utanmadıgım tek sey hadsiz insanlara haddini bildirmek oldu..Ancak bunu yaparken bile sozlerimi kelimelerimi sectim her zaman..Çünkü sunu biliyorumki ofkeyle yada sevinç anında agzından yada kaleminden cıkan her sözcük seni belirliyor..Kadın susarak devleşsede icten ice biseyler kücülüyor içinde asıl büyüklük bu iste..Kadının icinde ezdigi yok ettigi tek seyi kendi biliyor bir de Tanrı..

son soz..

En kalıcı söz, son olandı. O etkileyiciliği, büyüsü ya da verdiği acı hep derindi. Belki son olduğundan, belki gerçekten etkileyici olduğundan bilinmez. Bir insanın giderken söylediği son söz hayatının özeti niteliğinde olurmuş. Belki hayatın kendisi kadar etkileyici olamaz, yaşananlar kadar anlamlı olamaz ama sonuçta ‘son’ söz ve gerçekten son. 

Çoğu zaman koca bir hayat “aman” diyerek geçiştirilirken o son söze eziliyor içim. Çok silik de olsa bir “keşke” beliriyor derinde. Yüzeysel olsa var olduğunu iddia ederim ama çok derinde. Tam duyulmasa bile, keşke söylemeseydi, gibi.

Söze gelince. Biraz aşağılayıcı, biraz gurura dokunan. Hani hiç beklenmedik biri beklenmedik bir şey söyler ya işte tam öyle. Başta fazla üzücü sonraları yani şimdileri akla bile nadir gelen. Akıldan çabuk uçsa bile dokunduğu yerde iz bırakan.

Bildigim tek bir şey varsa o da kalbimi bile bile beni kıran insanları hiçbir zaman affetmeyeceğimdir..Allah bir deseler bile daha bakarmıyım acaba  yüzlerine..

Aslında once acı versede bişeyleri kaybetmek insanı rahatlatıyormus bunu anladım..Hafifliyorsun ne aklında ne kalbinde bisey kalmıyor..

Herkese Merhaba :)
Bugün blogumun ilk günü :)

Herkese Merhaba :)

Bugün blogumun ilk günü :)